വണ്ടിപാലക്കാട്ടു നില്‍ക്കുന്നു നീ നിന്നെ വീണ്ടുമറിയുന്നിറങ്ങുന്നു

വണ്ടി പാലക്കാട്ടടുക്കുന്നു നിന്‍ നീല
വണ്ടിമ തെല്ലു തിളങ്ങുന്നു
കൊച്ചുതണുപ്പിന്‍ പുതപ്പുമായ്‌ നിന്നടു-
ത്തെത്തിക്കുണുങ്ങും പുലര്‍വെട്ടം
ഒട്ടുതിരിച്ചറിഞ്ഞല്ലെങ്കിലെങ്ങനീ
നെറ്റിയില്‍ തൊട്ടു മഴത്തുള്ളി
കുമ്പിളില്‍ മുല്ലപ്പൂ ഗന്ധവുമായി മുന്നില്‍
കുമ്പിട്ടു നില്‍പ്പൂ കുളിര്‍ക്കാറ്റ്‌
മാടിയൊതുക്കിയ പാറും മുടിയറ്റ-
ത്തോടിനടപ്പൂയിളം വെയിലും
എന്നെമറന്നുവോയെന്നോതിയെത്തുന്നു
കുന്നിന്‍ മുകളിലെ പൂമാനം
ചോരിലെയക്ഷരക്കൂട്ടു നിന്‍ ബാല്യത്തെ
വാരിയെടുത്തു പുണരുന്നു
പൂവണിയിട്ട വരമ്പുകള്‍ കൌമാര
ദാവണിനാളു മടക്കുന്നു
ഒത്തിരി നാള്‍കള്‍ക്കുമിപ്പുറം നീ നിറ-
ചിത്തം ചിരിയാല്‍ തുറക്കുന്നു.
വാടിയെന്നോര്‍ത്തനിന്‍ പ്രാണണ്റ്റെ വാടിയില്‍
ആടിക്കുളിര്‍ വന്നുലയുന്നു
വണ്ടിപാലക്കാട്ടു നില്‍ക്കുന്നു നീ നിന്നെ
വീണ്ടുമറിയുന്നിറങ്ങുന്നു